****Tisenblijftmensenwerk**** Een andere Weblog.nl site

Ik ben nog aan het uitzoeken hoe het moet.
Blijf kijken

Deze weblog gaat migreren. Ik ben benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren. Ik wacht nog even in spanning af.

Toch nog maar een foto om de wachttijd aangenaam in te vullen…

Fijn weekend!

Morgen merk ik waarschijnlijk echt dat ik vakantie heb. Ik heb de kliko al buiten gezet, omdat ik morgen kan uitslapen joehoe… We hebben nog geen concrete plannen gemaakt, omdat H nog 7 keer naar het ziekenhuis moet. Elke dag behalve in het weekend. Dus pas daarna kunnen we echt ergens heen voor een dagje. Verder gaat het wel goed met haar, maar het is emotioneel belastend. 

Dus morgen uitslapen, uitgebreid de krant lezen en verder zien wat de dag brengt…

Vandaag zijn onze nieuwe stoelen geleverd. Het heeft wel een week of 8 geduurd, maar vanmorgen om 7 uur (!) stonden de bezorgers volgens afspraak op de stoep. Keurig de stoelen uitgepakt, vriendelijke bezorger die zich netjes voorstelde en ook een compliment over de stoelen maakte en alle afval meenam. Dat was wel een mooie fooi waard. We zijn er eigenlijk wel erg snel aan gewend. Is dat normaal? Toch een flinke uitgave en eigenlijk is het meteen alsof ze er al jaren staan…

Fijn weekend! Ik heb nu 3 weken vakantie… Maar ik blijf bloggen zolang ik niet ge-e-migreerd bent met mijn log.

Als je weblog gaat migreren, is dat dan eigenlijk e-migreren? 

Mijn weblog gaat dus migreren. Ik heb niet zo'n zin om dat allemaal helemaal te volgen of daar veel aan te veranderen. Ik meen dat het dit weekend gaat gebeuren. Ik zal zien of ik dan nog bereikbaar ben. Als dat niet zo zou zijn, dan bedank ik je voor het trouwe kijken. Ik maak dan wellicht weer een nieuw weblog aan, maar weet het nog niet zeker. Het was toch een beetje aan het minder worden. Van mij uit qua schrijven, maar ook minder bezoekers.

Toch vond ik het wel leuk (en nog) en plaats ik graag plaatjes van mooie jongens en mannen. Ik denk dat ik dat wil blijven doen. Nou ja, ik zal bij andere weblogs (als het zover zou komen) dezelfde naam gebruiken. Dus je kunt me altijd weer vinden.

Ciao en tot gauw…

Wat een heerlijk weer. Vanmorgen lekker hard gelopen. Vanmiddag op terrasje gezeten met mijn zus en haar man en hun dochter. Ik had ze al een jaar of 6 niet gezien, terwijl ze in de buurt wonen. Beetje bekoelde relatie. Dus ik had een sms gestuurd of ze het leuk vonden om op een terras even bij te kletsen. Dat wilden ze wel.

Dus een stap in de goede richting voor het normaliseren van de betrekkingen zoals dat in de politiek heet

Morgen begint de radiotherapie (bestralen). We zijn erg beniewud.

Fijne week weer!

We zijn nu weer wat verder. Weer wat beter nieuws nu:

We hebben gekozen om niet chemokuur te doen. Het effect is te weinig om alle bijbehorende ellende te ondergaan. Verder zijn voor de bestraling maar 16 behandelingen nodig in plaats van 30. Dat betekent in plaats van 6 weken elke dag, nu drie weken. Dan houden we dus in de schoolvakantie nog wat dagen dat er geen verplichtingen zijn over. Goed nieuws dus. 

Eindelijk nu weer eens een gewoon weekend. Dat wens ik jou ook!

Vandaag goed en slecht nieuws.

Goed: geen uitzaaingen

Slecht: wel chemokuur

Even verwerken allemaal…

Wat een raar volkje moet dat zijn. Koperdieven. Waar moet je eigenlijk aan denken? Zuid Europese types? Gewoon jochies? Om een of andere reden komt bij mij altijd het beeld binnen van een man van 42, bril op, blond achterover haar, een BMI van boven de 25, zo'n bollende buik met een trui over een overhemd en stevige kistjes aan de voeten… Dat zijn voor mij de prototypes koperdieven. Waarschijnlijk zit ik er helemaal naast, maar dat doet er niet toe. 

Vanmorgen voelde ik me weer zwaar kloten erg onprettig op het station in Etten-Leur. Het was weer mijn eerste dag dat ik naar kantoor in Den Haag zou reizen sinds Hemelvaart. Door alle gedoe thuis heb ik die periode alleen vanuit huis gewerkt. Nu dus weer eens op reis naar kantoor. Ik was al blij dat ik gisteren niet hoefde, omdat er toen koperdieven waren geweest, die het treinverkeer hadden lamgelegd. Vanmorgen dus weer. Dat geloof je toch niet. 

De NS zeiden eerst dat mijn trein wel zou rijden, vervolgens reed hij niet en reden er helemaal geen treinen meer. Ook waren alle spoorbomen in het dorp gesloten, zodat het streepje tussen Etten en Leur ineens weer de echte betekenis kreeg: twee dorpen, gescheiden door de spoorlijn.

Ik besloot weer naar huis te gaan. Dan maar weer thuiswerken. Ik was er al aan gewend. 

Vanavond hoorde ik bij het journaal dat zo'n 10 m koperdraad ongeveer 15 euro oplevert. Gisteren hadden die malloten 30 m gestolen. Dat is dus 45 euro. Vervolgens was er zeker voor 45.000 euro vervolgschade. Vandaag weer! Heel het dorp liep vast, chauffeurs die hun auto met een wilde blik achter het stuur weer een nieuwe doodlopende straat instuurden. de frustratie kwam uit de oren en de uitlaat. Je voelde de hitte van al die opgewonden lijven als een Saharazandhoos in het dorp neerdalen.

Wat deed de politie? Die sloot de wegen af waarvan de overweg gesloten bleef. Zo: opgelost. Je zou ook kunnen helpen om de weggebruikers te laten oversteken.  Geen tijd voor zeker. Ik moest ook aan de andere kant van het dorp zijn. Helaas liep ik ook twee keer vast. Maar goed, ik weet tegenwoordig mijn stressdrempel te verhogen. Ik laat me niet gek maken haha.

Nu maar hopen dat het morgen goed gaat, als ik het weer eens ga proberen.

Dinsdag was de operatie. Het ging niet van een leien dakje…

We moesten er al om 07.15 uur zijn en we waren er dus om 06.45 uur. Nog even een kwartiertje in de auto gewacht. Daarna melden en meteen door naar de afdeling. Daar waren ze juist bezig met de overdracht van de nacht- naar de dagdienst. We moesten even wachten (20 minuten) Toen kwam de dienstdoende nurse. We mochten meelopen naar de kamer. Daar legde zuster A uit wat er ging gebeuren die dag. Om half negen zou H geopereerd worden. Ongeveer drie kwartier. Daarna nog een halfuurtje uitslapen en dan zo rond half elf weer op de kamer. Dan goed rusten en mogelijk eind van de middag naar huis.

H gaf aan dat er eerst nog een aanwijsdraadje geplaatst moest worden. Volgens zuster A niet. Op dat moment kwam de chirurg binnen en zij bevestigde dat er wel een draadje geplaatst moest worden. Dat veranderde de planning. De afdeling Røntgen nam namelijk de telefoon nog niet op. Uiteindelijk kon H pas om negen uur daar terecht. Met bed en al. Vervolgens moesten we wachten op ruimte op de o.k. Zo rond half elf werd H erheen gereden. Ik moest afscheid nemen, vlak voor de voorbereidingsruimte van de operatiezaal. Dus in plaats van de verwachte terugkeer op dat tijdstip, ging ze er nu pas heen.

Ik ging naar beneden met mijn boek. Nam een kop koffie met kaasbroodje en nestelde me in de loungebanken bij het restaurant in de hal van het ziekenhuis. Op elke bank zat wel iemand. Een young angry man zat driftig op zijn macbook te rammen, enkele dames waren beschaafd met elkaar in gesprek, twee medewerkers van het ziekenhuis dronken er koffie. Ook waren er schilders bezig. Het schilderhulpje was wel grappig. Een leuke jongen die met zijn linkeroog in zijn rechterbinnenzak kon kijken. Hij haalde op een gegeven moment het afzetlint weg van een bank. Hier mag van mij ook iemand zitten, zei hij. Ik zei:goh, wat ben je aardig. Ja, soms wel, antwoordde hij gevat. 

Om 12 uur werd ik gebeld door de chirurg. De operatie was voorbij en alles was prima verlopen. H was naar de uitslaapruimte gebracht. Ik bedankte haar, las nog wat en ging na een kwartiertje maar alvast naar de afdeling. Daar ging ik verder met lezen. Ik verwachtte H rond 13.00 uur wel terug. Helaas was dat niet zo. Ook 13.15 tikte voorbij, 13.30 idem. Om 13.45 uur vroeg ik aan zuster A wat er aan de hand was. Ze wist het niet en zou gaan bellen. Maar ze besloot eerst even te gaan eten… Dat duurde maar 10 minuten, maar toch. Ik had dat andersom gedaan denk ik. 

Ze kwam terug na het bellen en vertelde me dat er "slecht nieuws" was. Er was namelijk een nabloeding geweest en H was weer terug naar de o.k. gebracht. Ze werd opnieuw geopereerd onder weer volledige narcose. Ik vroeg wat dat betekende. Na een korte uitleg werd ook duidelijk dat ze die dag niet meer naar huis zou kunnen. Ik vroeg of zij kon regelen, dat ik dan die nacht ook daar zou kunnen slapen. Er stond immers nog een bed op die kamer, onbeslapen. Ze zou het nagaan.

Toen er om 15.00 uur nog niets bekend was, ging ik maar weer eens naar zuster A. Ze ging weer eens bellen (op mijn verzoek) Even later kwam ze terug en zei dat ik mee kon lopen naar de uitslaapkamer. Normaal gesproken mag daar niemand komen. Maar H was zo onrustig, dat ze besloten hadden dat niet een chemisch goedje haar rustig moest krijgen, maar dat ik het medicijn zou zijn. Dat was erg effectief. Ik kwam de ruimte in, helemaal ingepakt in speciale kelding en zag op de monitor haar hartslag boven de 100 gaan. Ik ging naast haar zitten en hield haar hand vast. De hartslag liep langzaam omlaag. Normaal gesproken is dat anders om als ik iemand zijn hand vasthoud haha…

Ik heb daar een klein uur aan dat bed gezeten. Steeds werden controles uitgevoerd.Ze had relatief veel bloed verloren door die nabloeding. Er werd nieuw bloed geregeld, zodat ze weer wat zou bijkomen. Haar gelaastkleur was eng blauwig. Ik dacht door te weinig bloed, maar dat kwam door de speciale blauwe vloeistof die was ingespoten bij de operatie.

Uiteindelijk waren we om 17.00 uur weer op de kamer. Daar kreeg ze het bloed via een infuus toegediend. Inmiddels was zuster A zuster W geworden. Van de eerste naar bijna de laatste letter in het alfabet. Zuster A was heel lief een warm naar H toe, maar ik miste hier en daar wat professionaliteit in het ontzorgen van mij. Zuster W was ook lief en betrokken, maar ook iets doortastender en wat zakelijker. Ik vond dat een betere combinatie op die dag op dat moment.

Ik mocht blijven slapen en mocht zelfs mee-eten. Spinazie, kalkoenrollade, aardappelen en gele vla toe.

De volgende ochtend na het ontbijt werd de pleister op de wond vervangen door zuster T. Daarna mochten we naar huis. Ik haalde een rolstoel, want H was nog erg wankel op haar benen. Om half tien waren we thuis… 

Nu moet ze herstellen. Het gaat wisselend. Het huis is veranderd in een zee van bloemen en kaarten. Echt hartverwarmend. Ook van mijn werk heel gepaste aandacht en mooie bloemen. Volgende week vrijdag horen we de verdere plannen.

Fijne Pinksteren! Weet je wat het betekent eigenlijk? Ik ook niet. Ja iets met de heilige geest enzo? Vlammen en liegen? Zoiets dan toch…